از فرزانه ای دل آگاه شنیدم که وقتی دل به درد می آید ، اشک ناخوانده مهمان می شود ، و آنگاه ، لحظه ی بیداری است ، لحظه ی فریاد بی پرواست . اما به باورم این سخن نگنجید که امروز این همه درد است و دریغ از دل بیدار ، و این همه آب شور بر گونه ها روان است و دریغ از تکلم فریاد ، چه رسد بی پروا. تا نگوئید این همه بد گمانی چرا ؟ این قصه میگویم و دریغ از گوش شنوا.
بی گمان این خبر شنیده اید آنکه برای ملتش می مرد ، عاقبت به دست ملت مرد ، خبر ازفوت آن جانبازی میدهم که به جرم پریشانحالی از موج انفجار های خمپاره های مرگبار دشمن ، به زندانش کشاندن تا عاقبت درگوشه ی انبار بیمارستانی در کرج جان دهد که گویی در این دشت لاله زار ، جانبازان را جز این عاقبتی نیست ،که مرگ جانباز مرگ فریاد فرو خفته در گلو ست .اگر باز هم میل پرسش دارید حکایت دیگر دارم که هزاران چشم ، گواه این روایت از جعبه ی جادویی سیمای اسلامی است ، همین دیشب بود که جعبه جادویی سیما ، زندگی رقت انگیز یک جانبازنشسته بر ویلچررا به روایت تصویر کشیده بود ، اگر چه در نگاه آن سرباز بی مدال وطن همه میل زندگی بود که از عمق نگاهش به لنز بی جان دوربین سیما به جان می نشست اما در اطرافش هاله ای از مرگ پاشیده بود که به چشم دل هرخواب زده هم می آمد ............باز هم بگویم ؟ حکایت از این دست ، بسیار است و مکرر ، کافی است دمی از خود غافل شویم ، تا دل به درد آید و اشک ز چشم فرو آید ، آنگاه تو خود خوانی این حدیث مفصل را و خود دانی علاج حنجره ی بسته از بغض فرو مانده به دل ، که جز فریاد ، درمانی ندارد.
سخن کوتاه اما میل گفتنم هنوز باقی است ، یک حکایت بازاز درد بی درمان بگویم تا نای گفتنم باقی است ؟
یادتان هست وقتی که ساده بودیم وبدنبال گوش شنوا می گشتیم ، یکی آمد و گفت این گوش شنوا ، پیشکش درد بی درمان شما ؟ آنگاه کرور کرور رای ما بود اما دریغ از گوش شنوا؟ .یادتان هست ؟
روایت میکند یک یار مستعقی از سالار اصلاحات ، که بعد از هشت سال از ضجه های بی امان مردم ساده ، در جواب نامه ی پر سوز و گداز مادری دلسوخته از زندانی فرزند، این چنین پاسخی داده :
نکته ديگرِ مورد توجه آقاي خاتمي شکل برخورد با اين مسأله است که چرا پس از دستگيري حقوق متهم ادا نمي شود. و با سوز ويژه اي که همواره شاهد بوده ام از سويداي دل خاتمي بلند مي شود نوشته: من آدم بد بيني نيستم ولي هرچه فکر مي کنم چنين فعاليتها و برخوردهاي پياپي و زنجيره اي فقط به زيان اسلام و جمهوري اسلامي و کشور و به نفع کساني است که مي خواهند با نشان دادن چهره خشن، بي منطق و ... جمهوري اسلامي در افکار عمومي به آن ضربه وارد کنند.
از همه سوزناک تر اينکه خاتمي خواسته که آنها فرياد بزنند و تا آنجا که مي توانند جلو اين امور را بگيرند. و باز مثل هميشه: يک وقت مي گويم نکند که سکوت من حضرات را شجاع کرده است، به حکم شرع و وجدان بيايم و صريح و درست مطالب را با مردم در ميان بگذارم، باز هم دلم نمي آيد که تنش ايجاد شود.
به گمانم درپاسخ چنین جوابیه ای باید گفت :
.......و ما در این سیاه منزل ، به هزار وعده مانده ایم و به یک فریب خفته ایم ، اما با این همه :
آخر چو فسانه می شوی ای بخرد
افسانه ی نیک شو نه افسانه ی بد

از فرزانه ای شنیدم که از دیر باز جایگاه شعر در نزد مردم این کهنه دیار ، حکم آن چاهی را دارد که به هنگام دلتنگی ، سر درآن فرو می برند و فریاد می کشند ،
و حاصل ، چه بسیار فریاد ها ئیکه به دیوان ها مبدل گشت که تاریخ ادب و فرهنگ این آب و خاک پر از واژه های فریاد است اما با این همه نسل امروز ، چون نیاکان خود به فریاد ریخته در چاه شعر، بسنده نکرد که به جستجو در پی چاهی دیگر بر آمد تا پژواک فریادها را ، از هر گوشه ی جهان باز تابد ، که تو گویی دنیا به چشم نسل امروز چاه فریاد های فرو خفته در گلو را می ماند ،که اینترنت دنیای مجازی او و وبلاک دهانه ی چاه این جهان پر از فریاد است ،
سه سال از عمر وبلاک و بلاک نویسی در این آب و خاک میگذرد ، دیگر نسل امروز چون پیشینیان خود تنها به سرودن شعر از سر دلتنگی که پیچیده در لفاف کنایه و اشاره است ، دلخوش نیست، او جهان را به همدلی با خود می طلبد و به هر فریادی از هر گوشه ی جهان به همدلی بر می خیزد و چه ساده باورانند که در بستن درب این چاه ، به تلاش بیهوده مشغولند .
شاید این تعریف و تشبیه از وبلاگ و وبلاگ نویسی ،با تعاریفی که برای این پدیده نو پای جهان ارتباطات معمول و متداول است ، متفاوت باشد اما به باور این قلم ، معنا و مفهوم این پدیده در نزد نسل امروز این آب و خاک جز این نیست ، مگر نه این است که هر روزبر تعداد محبوسانی که سر دراین چاه فرو می برند ، افزوده می گردد؟
وبلاگ نویسی پدیده ای است که به دل این نسل سرگشته ومحصور در باید و نباید ها ، خوش نشسته است چرا که پنجره ایست رو به دنیای پدیده های تازه وهمچنین ابزاریست برای تاثیر گذاری و پیوند خوردن به افکار و اندیشه های نوو ایضا از نگاه ناسیونالیستی ، رسانه ایست که در مقابله با بی اعتنایی دولتمردان نسبت به پایمال شدن حق ملی از سوی سیاست بازان جهان ، با اتحاد و همدلی دیگر وطن پرستان از تمامیت ارضی آب و خاک خود و حفظ شرف و ناموس ملی یک ملت ،می توان به دفاع برخاست ، مگر نه این است که جوانان این آب و خاک ، همانهائیکه به جرم دلبستگی به رسانه ی وبلاک نویسی ،به زعم متحجران کور دل ، متهم به لاابالیگری و بی قید به ارزش ها هستند ، امروزدرمقابله با بی حرمتی جهان عرب که گستاخانه قصد تغیر نام تاریخی خلیج فارس به خلیج عربی را دارند ، بی اعتنا به بی تفاوتی سیاست بازان داخلی تنها با همبستگی گروهی خود با سلاح همین رسانه ی وبلاک ،آنچنان به دفاع از حقانیت تمامیت ارضی این آب و خاک بپاخاستند که گوش جهانیان از فریاد حق طلبانه ی آنهاکر شده است ؟ و عرب بادیه نشین راازعمل گستاخانه خود پشیمان کرده اند؟
وبلاک بال پریدن است این بال را نشکنید.