نقل است كه در زمان ناصري در خطه آذربايجان ، ياغي نفس گيري بنام "قدر خان " وجود داشت كه راه مي بست و جان مي ستاند تا بدانجا كه آوازه جلادت و صلابت او در همه جا پيچيده و جان بر لب حاكم وقت آذربايجان ،‌ امير نظام گروسي رسانده بود، اما با اين همه روزي كه امير نظام به دليل پايان ماموريت خود از آذربايجان مي رفت ، كس فرستاد و"قدر خان " را امان داد تا با او در منزلگاه هاي ميان راه ملاقاتي داشته باشد . در آن ملاقات امير نظام با چند نشانه به "قدر خان " فهماند كه آن همه هيبت و باد وبروت را او برايش ساخته و تصور شجاعت و درايت داشتنش جز خيال خامي بيش نيست ، امير نظام با تدبير وقتي آن راز بر ملا كرد به ياغي خوش خيال توصيه كرد كه پس از آن از ياغي گري دست بر دارد و خود را به كشتن ندهد ، و اين باور از سر بيرون كند كه دست نيافتني خواهد ماند و يقينا بداند كه حاكم بعدي اورا خواهد كشت. آن روز قدر خان با دانستن واقعيت چون برج عاج فرو ريخت و سر تعظيم فرود آورد و از امير نظام خدا حافظي كرد اما قبل از رفتن گفت ، شاهزاده سوالي دارم ، امير نظام گفت مي دانم ، مي خواهي بپرسي كه چرا اين محبت را به تو مي كنم در حالي كه تو در دوران حكومت من ياغي بودي و زحمت ها برايم آفريدي ، برايت مي گويم ، اگر تو نبودي و ماجراي تو نبود ، اداره اين منطقه حساس در كنار روس و عثماني برايم دشوار بود و من مي بايست "قدر خان " ي مي ساختم كه هر گاه مشگلي داشتم با استعانت از آوازه خشونت و صلابت تو آن را حل مي كردم ، آوازه اي كه خود ساختم ، پس مرهون توام و اكنون شكر آن را بجا مي آورم .
بي شك امروزه بر همگان روشن است كه رواج ياغيگيري در اين كهنه ديار و كشتن و گروگان گرفتن مردم بي گناه در جاده ها ، بي حمايت و دخالت بيگانگان نمي تواند باشد ، اما چرا چنين حوادثي آن هم در زماني كه اين حديث جز در افسانه ها شنيده نمي شود ، رواج مي بابد ، ذهن آدمي را بجز سوء مديريت ها در اداره كشور، به ياد دسيسه هاي كهنه استعمار گران مي كشاند كه براي به زانو در آوردن حكومت ها ، خانه را نا امن مي ساختند تا به نيات خود دست يابند آنچنانكه امروز به فاصله اندكي از وقوع ماجراي اخير تاسوكي در سيستان و بلوچستان ، واقعه تاسف برانگيزديگري را با كشتن 11 شهروند عادي در محور مواصلاتي بم –كرمان ، قصد آن دارند پيامي را به گوش اداره كنندگان امروز اين آب و خاك برسانند كه هنوز با طرفند هاي افسانه اي دوران قرون وسطايي ، مي توانند حكومتي را كه ميل داشتن انرژي هسته اي دارد وآن را حق مسلم خود مي داند ، شكنده و ناتوان سازند ، حكومتي كه نه تنها داعيه ي تسلط و برقراري امنيت درسراسر حوزه فرمانروايي خود دارد بلكه خود را عامل ثبات در منطقه مي داند اما هر روز خبر نفير انفجارها و كشتن ده ها شهروند در كوشه و كنار كشورش سر تيتر خبر ها ي مهم خبرگزاري هاي جهان مي شود ، و عجبا كه گروهي قليل اما حاكم با استعانت از اين آشفتگي ها باز هم داشتن آنچه مردم نمي خواهند ، حق مسلم مي خوانند و بر خواسته ي خود پاي مي فشارند و گمان دارند مي توانند با تدابير غير ممكن چون نوشتن موعظه نامه ي 18 صفحه اي ، جهان و يا ابر قدرتي را به زانو در آورند بي آنكه گوشه اي از مام وطن آسيب بيند و يا ماتم را به خانه مردم اين كهنه ديارتحميل نمايند .طرفه آنكه درحادثه اخير جاده بم – كرمان آنچه خاطرمشوش اين گروه را آسوده مي سازد و بي گمان بايد سجده شكر بجا اورند ، همانا بس كه اين بار در كشتار اخير جاده بم – كرمان ، چون ماجراي تاسوكي جان مسئولي از استان ، در خطر نبوده است .
گويي آنچه در باور زمامداران امروز اين آب و خاك نمي گنجد قبول اين واقعيت است كه پس از اين با تنگ تر شدن حلقه فشار بر ايران ، وقوع چنين حوادثي را در گوشه و كنار اين آب و خاك شاهد خواهيم بود بي آنكه بدانند خود "قدر خان " هايي را براي دست يابي به اهدافي كه نه ملت مي خواهد و نه دنيا مي پسندد ، علم ساخته اند .

در روز جهانی آزادی مطبوعات طي مراسمي در انجمن صنفي روزنامه نگاران از پنج تن از روزنامه نگاران برجسته كشورمان تقدير شد. "محمد بلوری"، "مسعود بهنود"، "ليلا رستگار"، "عميد نائينی" و "اكبر گنجی" كه همگي نه تنها به درستي برگزيده شده اند بلكه سزوار بيش از چنين تقدير ديرهنگامي بودند.
بي شك انتخاب اين پنج نفر از قبيله قلم بدستان اين آب و خاك از اصلح ترين انتخاب هايي است كه در 27 سال گذشته، انجام گرفته و بايد آن را به فال نيك گرفت كه پس از اين در اين كهنه ديار مي توان دل خوش داشت كه از سربازان بي جيره و مواجب ملت هم تقدير به عمل مي آيد اگر چه بي نياز از هر تقدير و تشويق اند.
به يادم هست وقتي روزنامه آزاد را منتشر مي كردم، شنيدم استاد بلوري به دليل بي مهري ها و به بهانه خود بازنشستگي در خيابان آذربايجان در مغازه كوچكي كه سال ها كركره آن پائين بود، پناه برده است تا از مطبوعات دور باشد به همراه دوستي به ديدارش رفتيم تا براي كمك در انتشار روزنامه "آزاد" دوباره به تحريريه برگردد، آن روز وقتي استاد دلايل كناره گيري اش را از مطبوعات مي گفت من بي اختيار اشك مي ريختم، چرا كه مي ديدم اين پير قبيله مطبوعات با همه عشقي كه به اين حرفه بي پير دارد بي مهري ها او را به کنج آن مغازه كوچك كشانده است، بلوري دوباره به تحريريه برگشت و با بزرگواري به "آزاد" آمد و باز هم شاگرداني را در عرصه مطبوعات پرورش مي دهد، اما "بلوري"هايي هستند كه امروز با همه عشق و علاقه به حرفه روزنامه نگاري از بي مهري ها و از ناسپاسي ها، به گوشه اي پناه برده اند و نسل امروز مطبوعات از همه تجارب ارزشمند اين فراموش شدگان محروم مانده است.

اما به غير از محمد بلوري كه در بين اين 5 نفر از باسابقه ترين روزنامه نگاران اين آب و خاك است و يا ميرزاي پير شهر، مسعود بهنود غربت نشين، و همچنين اسطوره مقاومت و آزادگي، اكبر گنجي، و عميد نائيني متفكر امروز قبيله مطبوعات، و يا بانو ليلاي رستگار بي ادعا كه همواره به دور از هياهو به كار حرفه اي خود تا به امروز در "دوچرخه" همشهري مشغول است، هستند ديگر كساني كه اگر نگوئيم به دليل مغضوب بودنشان از سوي حاكمان امروز اين آب و خاك، هميشه نامشان از قلم افتاد ه است، از ناديده گرفته شدگانند، آن هايي كه اگر چه بر زبان آوردن نامشان جرم محسوب مي شود اما الگويي براي نسل امروز قلم به دست مطبوعات اين آب و خاكند، مانند دكتر علي رضا نوري زاده و همه ي مغضوبيني كه حتي اگر به جبر خانه نشيني اختيار كرده اند اما همچنان چه با نام و چه بي نام و نشان در داخل و خارج از كشور به رسالت آگاهي رساني خود مشغولند. يادشان گرامي باد.

لينك در گويا